Kluczem do sukcesu i zysków z inwestycji jest konsekwencja realizacji przyjętej strategii.

To znaczy, że przed podjęciem decyzji powinnyśmy
określić jakim jesteśmy inwestorem. Nasze
oczekiwania i poziom ryzyka możliwy przez nas do zaakceptowania.
Zaplanować na jaki okres chcemy zainwestować (horyzont czasowy), ale przede wszystkim znać swoje możliwości finansowe, a także przyszłe i pewne wydatki. Nie chodzi tu o wydatki związane z naszym utrzymaniem, ale o te wydatki, które w chwili pojawienia znacznie wpłyną na nasze możliwości finansowe ( np. urodzenie dziecka). Warto też pomyśleć o zabezpieczeniu siebie i rodziny wykupując odpowiednie ubezpieczenie. Tak dla pewności, że w sytuacji losowej np utraty pracy, nie będziemy musieli wyjść z inwestycji przed zaplanowanym terminem.
Dopiero tak przygotowanym można podjąć świadomą decyzję.
Decyzję, która nie będzie nam spędzała snu z oczu.

Dalej zostaje tylko konsekwencja w realizacji przyjętej przez nas strategii inwestycyjnej.
Myślę tu bardziej o momencie wejścia i wyjścia, niż o wyborze poszczególnych instrumentów. Pamiętając o podstawowej zasadzie inwestowania, nie wkładamy wszystkiego do jednego koszyka [dywersyfikacji naszego portfela].

Odejście od tej zasady może doprowadzić do nieprzewidzianych konsekwencji. Przykładem niech będzie Amaranth Advisors LLC fundusz hedgingowy i jego głośny upadek ( strata sześciu miliardów dolarów w dziesięć dni).
Upadek ten powinien uświadamiać nam również o tym, że nie ma inwestowania bez ryzyka.

Jeden błąd w ocenie sytuacji, może spowodować całkowitą utratę posiadanego kapitału. tak jak w przypadku tego funduszu. Funduszu dotychczas uważanego przez specjalistów, jako stabilnego i wiarygodnego. I pomyśleć – wystarczyło brak wystarczającej uwagi i wyobraźni. Zbyt duże skupienie uprawnień w rekach jednej osoby, brak dywersyfikacji portfela. Zostawienie uprawnień decyzyjnych do tak dużego kapitału jednej osobie  bez odpowiedniego nadzoru. Moim zdaniem to już nie zarządzanie tylko hazard, zachłanność lub całkowita utrata wyobraźni. I nie chodzi mi o to, że inwestowanie w sektor energetyczny, czy inny surowcowy jest niebezpieczny.

Wiem, wiem – fundusze hedgingowe to nie klasyczne fundusze inwestycyjne. Tu nie ma narzuconych ograniczeń poprzez unormowania prawne. One z zasady szukają swoich zysków tam, gdzie jest ponad przeciętna możliwość uzyskania wysokich stóp zwrotu na zainwestowanym kapitale.
Tu jednak doszło do odstępstwa od ogólnie przyjętej zasady. Każdy inwestor wie, że w portfelu utrzymuje się takie instrumenty, które są ze sobą ujemnie skorelowane. W ten sposób zapewnia się pewien zakres bufora dla takich potknięć w ocenie sytuacji.
Czyli po prostu umiejętna dywersyfikacja portfela i odpowiedni nadzór.

A dla nas to ważna informacja. A mianowicie wybór dostępnych instrumentów powinien być poprzedzony sprawdzeniem:
W przypadku funduszy – jaką mają przyjętą strategię i jak ją często zmieniają. Kto jest zarządzającym, jego doświadczenie i osiągnięcia. Dotychczasowe wyniki funduszu, jego przejrzystość i transparentność w zarządzaniu i udzielaniu informacji. Jakie stosują zasady naliczania opłat za zakup jednostek i za zarządzanie. Jakie są opłaty przy sprzedaży jednostek. Jak często dokonywana jest wycena jednostek uczestnictwa. Jakie są zasady wyjścia z funduszu.
W przypadku akcji – analiza sprawozdań finansowych ( co najmniej z trzech ostatnich lat), sprawdzenie podstawowych wskaźników, przejrzystości w zarządzaniu firmą, przyjrzenie się stosowaniu dobrych praktyk i oczywiście dotychczasowy zysk na akcji.
W przypadku innych produktów inwestycyjnych będziemy co innego sprawdzać. Będzie to uzależnione od tego jaki jest to produkt [instrument]. Co innego będzie ważne przy inwestowaniu w nieruchomości, co innego w inwestowaniu w obrazy czy złoto.
Tak czy siak, decyzja nasza powinna być poparta przeprowadzoną analizą, konsultacją a nawet wyceną uprawnionego specjalisty.

“Witam …. Ciekawi mnie, kto z grona inwestujących w fundusze miał telefon ……. od swojego doradcy, aby zastanowił się nad konwersją jednostek, bądź zmianą funduszu….
Ja telefonu nie dostałem”
Takie i podobne wypowiedzi ostatnio spotykam na różnych forach.
Często poszczególni znawcy tematu, którzy są dobrze poinformowani, próbują za jednym zamachem podzielić się wiedzą typu co wie Grześ, to i cała wieś, czyli ile doradca powinien zarabiać i jakie są zasady jego wynagradzania.

Nie wspomnę, że standardem jest udzielanie obszernych wyjaśnień w temacie ja wiem o różnych niuansach inwestowania.
Nie mam nic przeciw, aby każdy mógł wypowiadać swoje opinie, dzielić się doświadczeniem. Tyle tylko, tak uważam, że jeżeli nie jestem specjalistą w danej dziedzinie, a moja wiedza nie jest poparta praktyką to dobrze jest to wyraźnie w swojej wypowiedzi zaznaczyć. Każdy z nas ma prawo do indywidualnej oceny, subiektywnego poglądu, własnych przemyśleń.
I to jest wspaniałe.
Wspaniałe, dopóki nie staramy się być ekspertem tam, gdzie nam się tak tylko wydaje.

No dobrze. To może spróbujmy odpowiedzieć na podstawowe pytania.

Kto według obowiązujących przepisów może udzielać nam porad finansowych, inwestycyjnych i na jakich zasadach? Jakie musi spełniać kryteria?

Zacznijmy od porad inwestycyjnych.

Tytuł “doradcy inwestycyjnego’ może używać wyłącznie osoba, która zdała egzamin państwowy i posiada licencję doradcy inwestycyjnego, wydaną przez Komisję Nadzoru Finansowego, oraz została wpisana na listę doradców inwestycyjnych i wykonuje zawód.

Licencja doradcy inwestycyjnego uprawnia go do:

- zarządzania cudzym portfelem papierów wartościowych na zlecenie,

- doradzania w zakresie inwestycji w papiery wartościowe,

- zarządzania funduszami inwestycyjnymi,

- zarządzania otwartym funduszem emerytalnym,

- zarządzania ubezpieczeniowymi funduszami kapitałowymi.

Szczegóły dotyczące wykonywania zawodu doradcy określa ustawa Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi.

Inaczej wygląda sprawa z doradcą finansowym.
Doradca finansowy zależny i niezależny. Kto może tytułować się doradcą finansowym?

Tytułować się “doradcą finansowym” może każdy. Mówiąc szczerze stały bywalec z pod butki z piwem, też. Tak na prawdę nie ma znaczenia czy masz wiedzę w tym zakresie wystarczy, że masz potrzebę doradzania i w tym celu zarejestrujesz swoją działalność.

Tak więc dopóki, nie zostanie dokonana standaryzacja zawodu doradcy finansowego, potwierdzona wpisem do Krajowego Standardu Kwalifikacji Zawodowych, nasze zaufanie do osób nazywających się doradcami finansowymi winno być bardzo ograniczone.
Czyli nie podejmuję decyzji po pierwszym spotkaniu, sprawdzam jego rekomendacje, i oczekuję udzielenia mi porady na piśmie.
Wiem, że takie stwierdzenie może być krzywdzące dla wielu kompetentnych doradców finansowych, którzy nie szczędzą sił, ani czasu ( często kosztem czasu z najbliższymi) i podnoszą systematyczne swoją wiedzę i umiejętności. Liczę jednak na ich zrozumienie. To oni pierwsi zauważyli potrzebę unormowania zawodu doradcy finansowego na rynku.

- By nie dochodziło do sytuacji, w której doradcy finansowi nie posiadają odpowiedniej wiedzy i kwalifikacji.
Doradca finansowy z licencją lub nadanym ustawowo certyfikatem oprócz podniesienia prestiżu poprzez nadanie mu rangi zawodu zaufania publicznego, na pewno przyczyni się do edukacji finansowej klienta.
Na pewno również zdyscyplinuje instytucje finansowe przy konstruowaniu nowych produktów do wyeliminowania tych praktyk, które powodują niepożądane konsekwencje dla domowego budżetu.